دیانت بهائی یک دیانت مستقل جهانی در سلسلۀ ادیان الهی است که حدود یک قرن و نیم پیش توسط حضرت بهاءالله از ایران آغاز شد. حضرت بهاءالله در زمانی که اختلافات طبقاتی، نژادی، دینی و جنسیتی در نقاط مختلف عالم مسئلهای پذیرفته شده و عادی به شمار میرفت، ندای یگانگی، برابری، صلح و دوستی بلند نمودند و افکاری عرضه داشتند که بشریت را بر ساختن دنیایی جدید قادر میسازد. ظهور حضرت بهاءالله و مُبَشّر(بشارتدهنده) ایشان حضرت باب در قرن نوزدهم میلادی جامعۀ آن زمان را متحول ساخت و تا به امروز بسیاری از ایرانیان از هر پیشینه، طبقه و مذهبی را تحت تأثیر قرار داده است. دستگاه حکومتی قاجار و آن دسته علمای متعصب و تنگنظر که در جامعهای برخوردار از برابری و عدالت جا و مقامی برای خود نمیدیدند، با این تعالیم و تغییرات برآمده از آنها مخالفت نمودند. حضرت باب پس از دورهای طولانی تبعید و زندان به ضرب 750 گلوله در تبریز تیرباران شدند. حضرت بهاءالله نیز پس از اسارت در سیاه چال تهران به دستور حکومت وقت به بغداد، استانبول، ادرنه و نهایتاً به زندان عَکّا در امپراطوری عثمانی تبعید شدند. با وجود تمام آزار و اذیتها...